Wie ben ik? 
                                  

Ik ben Cecile De Cock en ben geboren in Gent in 1947. Sinds september 2009 geniet ik van een goed gevulde pensioentijd. Voordien werkte ik 40 jr als godsdienstleerkracht in Gent.

Mijn 3 grote passies zijn nog steeds: zingen, dansen & spiritualiteit.
Wat me altijd bezig heeft gehouden van jongs- af aan is : solidair te zijn met de zwakke mens in de samenleving, dichtbij of veraf. Opgegroeid als jongste in een gezin van 9 kinderen leerde ik al vroeg te delen, te werken, dankbaar te zijn met wat je hebt, respect te hebben voor de medemens, aandacht voor de natuur, voor schoonheid en niet in het minst voor het religieuze.
Via mijn werk als godsdienstleerkracht bleef ik zoeken naar én vorm geven aan waarden als: rechtvaardigheid – medemenselijkheid –liefde - vertrouwen & mededogen. Een jarenlange zoektocht werd het, waarbij het evangelie een zéér belangrijke rol speelde.

Toen ik in april 2000 in De Harp in Izegem een driedaagse meemaakte rond Pasen raakte mij de schoonheid, de eenvoud en de diepe betekenis van de meditatieve dans.
Die positieve ervaring werd nogmaals versterkt tijdens een cursus over het 7- voudig pad van Franciscus, gegeven door Hein Stufkens, waarin Brigitte Geerlings ons dagelijks een uur meenam in de sacrale dans. Zo kwam ik ertoe om de opleiding tot docent sacrale dans te volgen in de Vlaamse School voor Sacrale Dans in Cadzand.(NL) Met veel dankbaarheid en warmte kijk ik hierop terug.

Voor mij is de essentie van de dans , dat je steeds in verbinding treedt met jezelf (je diepste kern) met de anderen om je heen, met De Andere of met de Universele goddelijke krachten. Telkens opnieuw je “aarden”, je hart openen voor al wat leeft, zonder te oordelen. Liefdevol accepteren, omarmen wat is, zowel vreugde als pijn in jezelf en in de anderen. Lukken en mislukken zien als oefeningen om alle overbodige ballast los te laten.
Dit is een langzaam proces van vallen en opstaan. Via sacrale dans werd en word ik telkens weer “geheeld”.  ‘k Wens dan ook iedereen dergelijke rijke ervaringen toe.

Mijn zorg in het begeleiden van de dansbijeenkomsten is, dat iedere deelnemer zich gerespecteerd weet in haar of zijn eigenheid. Het gaat er mij ook om, dat elkeen op zijn manier kan genieten van de dansen en er plezier aan beleeft. “Fouten” bestaan er niet in het sacraal dansen. Als het “anders” gaat dan bedoeld, heeft dat zijn reden, dat mag er ook zijn. Het is een voortdurende uitdaging om naar dat “andere” van jezelf te kijken met warmte en zonder oordeel. En als dat oordeel er toch is, om daar dan weer met warmte naar te kijken.

Zo is sacrale dans een instrument om zachter naar jezelf en anderen te leren kijken. Om jezelf ruimte te geven om te zijn zoals je bent, in plaats van jezelf bepaalde verwachtingen op te leggen door je denken of je zijn.